'Khebunreep. Technisch gezien is het niet eens een reep. Het is er zo eentje met van die punten er op. Stellen misschien wel bergen voor want ik heb daarnet gelezen dat Reep uit Zwitserland komt.

Het is niet eens een gewone. Het is zo'n mega exemplaar, te vinden op luchthavens. Melksjowkolaa. Met noga en nootjes. Reep ligt op mijn bureau gevaarlijk te zijn.

De nodige mensen zijn in Megadikkevrouws werkruimte geweest. Allemaal hebben ze Reep opgemerkt. Rastaman reageerde lachend/hoofdschuddend. E. wilde "best delen". B. merkte op dat hij niet eens normaal in haar tasje pastte. L. bood aan Reep te adopteren. Ik heb hem gezegd dat adoptie processen tijd kosten. En weloverwogen besloten dienen te worden. Dat begreep hij wel, al kon Megadikkevrouw aan zijn gezicht zien dat hij het er niet helemaal mee eens was.

Ik heb al een paar keer aan Reep geroken.

Megadikkevrouw heeft het gevoel dat ze vooral zijn kartonnen gele omhulsel met de befaamde rode letters ruikt.

Daarnet hebben 2 mensen mij gevraagd wat hij hier doet.

"Hij houdt mij gezelschap", probeer ik uit te leggen. "Maar waarom dan?", vraagt S. met oprechte belangstelling. "Je bent toch aan het lij-nen?", de "ij" wat langer aanhoudend. "Of vond je de vormgeving inspirerend?" (Knipogend.)

" Ja", piept Megadikkevrouw. Dan gebeurt het ongelooflijke. S. grijpt Reep. Frummelt in no-time het bandje van het karton, en legt Reep, in al zijn Zilveren Eenvoud op een stapel papieren. Vervolgens grijpt hij doodgemoedereerd zijn iPhone. S. drukt af, trekt een goedkeurend gezicht, rommelt wat, en Megadikkevrouw's telefoon begint te piepen.  

Daar verschijnt Reep in mijn venster. Als ik opkijk is S. verdwenen. Met Reep. 

'Khebunreep. Technisch gezien is het niet eens een reep. Het is er zo eentje met van die punten er op. Stellen misschien wel bergen voor want ik heb daarnet gelezen dat Reep uit Zwitserland komt.

Het is niet eens een gewone. Het is zo'n mega exemplaar, te vinden op luchthavens. Melksjowkolaa. Met noga en nootjes. Reep ligt op mijn bureau gevaarlijk te zijn.

De nodige mensen zijn in Megadikkevrouws werkruimte geweest. Allemaal hebben ze Reep opgemerkt. Rastaman reageerde lachend/hoofdschuddend. E. wilde "best delen". B. merkte op dat hij niet eens normaal in haar tasje pastte. L. bood aan Reep te adopteren. Ik heb hem gezegd dat adoptie processen tijd kosten. En weloverwogen besloten dienen te worden. Dat begreep hij wel, al kon Megadikkevrouw aan zijn gezicht zien dat hij het er niet helemaal mee eens was.

Ik heb al een paar keer aan Reep geroken.

Megadikkevrouw heeft het gevoel dat ze vooral zijn kartonnen gele omhulsel met de befaamde rode letters ruikt.

Daarnet hebben 2 mensen mij gevraagd wat hij hier doet.

"Hij houdt mij gezelschap", probeer ik uit te leggen. "Maar waarom dan?", vraagt S. met oprechte belangstelling. "Je bent toch aan het lij-nen?", de "ij" wat langer aanhoudend. "Of vond je de vormgeving inspirerend?" (Knipogend.)

" Ja", piept Megadikkevrouw. Dan gebeurt het ongelooflijke. S. grijpt Reep. Frummelt in no-time het bandje van het karton, en legt Reep, in al zijn Zilveren Eenvoud op een stapel papieren. Vervolgens grijpt hij doodgemoedereerd zijn iPhone. S. drukt af, trekt een goedkeurend gezicht, rommelt wat, en Megadikkevrouw's telefoon begint te piepen.  

Daar verschijnt Reep in mijn venster. Als ik opkijk is S. verdwenen. Met Reep. 

'Khebunreep. Technisch gezien is het niet eens een reep. Het is er zo eentje met van die punten er op. Stellen misschien wel bergen voor want ik heb daarnet gelezen dat Reep uit Zwitserland komt.

Het is niet eens een gewone. Het is zo'n mega exemplaar, te vinden op luchthavens. Melksjowkolaa. Met noga en nootjes. Reep ligt op mijn bureau gevaarlijk te zijn.

De nodige mensen zijn in Megadikkevrouws werkruimte geweest. Allemaal hebben ze Reep opgemerkt. Rastaman reageerde lachend/hoofdschuddend. E. wilde "best delen". B. merkte op dat hij niet eens normaal in haar tasje pastte. L. bood aan Reep te adopteren. Ik heb hem gezegd dat adoptie processen tijd kosten. En weloverwogen besloten dienen te worden. Dat begreep hij wel, al kon Megadikkevrouw aan zijn gezicht zien dat hij het er niet helemaal mee eens was.

Ik heb al een paar keer aan Reep geroken.

Megadikkevrouw heeft het gevoel dat ze vooral zijn kartonnen gele omhulsel met de befaamde rode letters ruikt.

Daarnet hebben 2 mensen mij gevraagd wat hij hier doet.

"Hij houdt mij gezelschap", probeer ik uit te leggen. "Maar waarom dan?", vraagt S. met oprechte belangstelling. "Je bent toch aan het lij-nen?", de "ij" wat langer aanhoudend. "Of vond je de vormgeving inspirerend?" (Knipogend.)

" Ja", piept Megadikkevrouw. Dan gebeurt het ongelooflijke. S. grijpt Reep. Frummelt in no-time het bandje van het karton, en legt Reep, in al zijn Zilveren Eenvoud op een stapel papieren. Vervolgens grijpt hij doodgemoedereerd zijn iPhone. S. drukt af, trekt een goedkeurend gezicht, rommelt wat, en Megadikkevrouw's telefoon begint te piepen.  

Daar verschijnt Reep in mijn venster. Als ik opkijk is S. verdwenen. Met Reep. 

Dus.

Megadikkevrouw. Megagrootkind. Megagrotekleuter. Voorál die laatste, eigenlijk.

Al jaren mijn eigen weblog.  Druk in geschreven. De laatste tijd niet. Ik schaamde me. Diep. Want het waarom ik ermee begonnen ben bestaat nog steeds.

Ik ben nog steeds de Megadikkedame die regelmatig ’s nachts haar bed uit komt om te controleren of het lichtje van de koelkast het nog doet.

Megadikkevrouw is gewoon dik. 142 kilogrammen-dik.

Ik ben nooit van plan geweest af te vallen “omdat het modebeeld dat nu eenmaal voorschreef.”

(Al is het, eufemistisch uitgedrukt, ietwat vervelend keer op keer in een modezaak te moeten constateren dat men niets in je maat heeft.)

Lezers van mijn log weten dat ik al járen kamp met mijn gewicht. Soms is dit gewicht leterlijk en figuurlijk prima te dragen, maar als Megadikkevrouw héééééél eerlijk is, baalt ze er behoorlijk van.

Wordt vervolgd.

Dus.

Megadikkevrouw. Megagrootkind. Megagrotekleuter. Voorál die laatste, eigenlijk.

Al jaren mijn eigen weblog.  Druk in geschreven. De laatste tijd niet. Ik schaamde me. Diep. Want het waarom ik ermee begonnen ben bestaat nog steeds.

Ik ben nog steeds de Megadikkedame die regelmatig ’s nachts haar bed uit komt om te controleren of het lichtje van de koelkast het nog doet.

Megadikkevrouw is gewoon dik. 142 kilogrammen-dik.

Ik ben nooit van plan geweest af te vallen “omdat het modebeeld dat nu eenmaal voorschreef.”

(Al is het, eufemistisch uitgedrukt, ietwat vervelend keer op keer in een modezaak te moeten constateren dat men niets in je maat heeft.)

Lezers van mijn log weten dat ik al járen kamp met mijn gewicht. Soms is dit gewicht leterlijk en figuurlijk prima te dragen, maar als Megadikkevrouw héééééél eerlijk is, baalt ze er behoorlijk van.

Wordt vervolgd.

Sommige mensen maken werkelijk prachtige dingen, zo vindt Megadikkevrouw.

Al jaren staat Thomas Schlijper in mijn favorietenlijstje. Vol bewondering bekijkt Megadikkevrouw zijn werk. Vanavond wandelden M. en ik over de Utrechtststraat. Plotseling sta ik oog in oog met prachtige foto's. Van Thomas. Een prachtige expositie van zijn werk, zomaar, op straat, lopend in de richting van het Rembrandtplein. M. fotografeert ook. Hij is erg kritisch, maar deze link http://schlijper.nl/ zette hij onmiddellijk in zijn iPhone. We bekijken de foto's waarop honden en katten de hoofdrol spelen.

Als ik later vanavond Thomas' site aanklik en zie dat deze exact 10 jaar bestaat, biedt dat Megadikkevrouw een extra reden om deze fotokunstenaar in het zonnetje te zetten.

Beste Thomas, ik hoop dat deze gekke stad met haar kleurrijke bewoners je blijft inspireren. Ik heb het al eerder gezegd: Megadikkevrouw houdt erg van je werk. Ik vind dat het zo onderhand tijd wordt om iets bij je aan te schaffen, wat jij?

Van ganser harte gefeliciteerd met je unieke weblog waarop ik maar niet uitgekeken raak.

Het is nog vroeg. Ik stap in het bootje, zet mijn tas ergens waar de kans op droog blijven groot is en knoop het touw los. Megadikkevrouw zet haar voet even tegen de kant en duwt af. Traag glijdt de boot naar achter, kleine rimpelingen achterlatend. Ik zit op de bank, houd één peddel in het water en roei met de ander. De boot draait langzaam, mijn handen omklemmen de spanen, terwijl ik nu en dan over mijn schouder kijk of ik nog op koers lig.

Langzaamaan zie ik meer fietsers, een haastige voetganger en nu en dan een auto op de gracht. Ik verbaas me over de rust.

Straks gaan frisgewassen toeristen de stad verkennen.

Zullen ze weer te herkennen zijn aan de regencapes en blauwe kokers met daarin opgeborgen reproducties gekocht in het Van Gogh Museum. Tot die tijd glijdt Megadikkevrouw in haar bootje over het water en geniet van de ontwakende stad.

Sommige mensen maken werkelijk prachtige dingen, zo vindt Megadikkevrouw.

Al jaren staat Thomas Schlijper in mijn favorietenlijstje. Vol bewondering bekijkt Megadikkevrouw zijn werk. Vanavond wandelden M. en ik over de Utrechtststraat. Plotseling sta ik oog in oog met prachtige foto's. Van Thomas. Een prachtige expositie van zijn werk, zomaar, op straat, lopend in de richting van het Rembrandtplein. M. fotografeert ook. Hij is erg kritisch, maar deze link http://schlijper.nl/ zette hij onmiddellijk in zijn iPhone. We bekijken de foto's waarop honden en katten de hoofdrol spelen.

Als ik later vanavond Thomas' site aanklik en zie dat deze exact 10 jaar bestaat, biedt dat Megadikkevrouw een extra reden om deze fotokunstenaar in het zonnetje te zetten.

Beste Thomas, ik hoop dat deze gekke stad met haar kleurrijke bewoners je blijft inspireren. Ik heb het al eerder gezegd: Megadikkevrouw houdt erg van je werk. Ik vind dat het zo onderhand tijd wordt om iets bij je aan te schaffen, wat jij?

Van ganser harte gefeliciteerd met je unieke weblog waarop ik maar niet uitgekeken raak.

Het is nog vroeg. Ik stap in het bootje, zet mijn tas ergens waar de kans op droog blijven groot is en knoop het touw los. Megadikkevrouw zet haar voet even tegen de kant en duwt af. Traag glijdt de boot naar achter, kleine rimpelingen achterlatend. Ik zit op de bank, houd één peddel in het water en roei met de ander. De boot draait langzaam, mijn handen omklemmen de spanen, terwijl ik nu en dan over mijn schouder kijk of ik nog op koers lig.

Langzaamaan zie ik meer fietsers, een haastige voetganger en nu en dan een auto op de gracht. Ik verbaas me over de rust.

Straks gaan frisgewassen toeristen de stad verkennen.

Zullen ze weer te herkennen zijn aan de regencapes en blauwe kokers met daarin opgeborgen reproducties gekocht in het Van Gogh Museum. Tot die tijd glijdt Megadikkevrouw in haar bootje over het water en geniet van de ontwakende stad.

Mocht u in de buurt zijn: Megadikkevrouw is te vinden bij MyNoshCafe, op HongKong Airport. Bij Gate 64, om exact te zijn.

Men serveert hier Verantwoorde Rijstgerechten die niet te vergelijken zijn met de vliegtuighap die mij al eerder werd voorgeschoteld. Tijdens deze vlucht, die aanving een fors stuk zuid-westerlijker van hier bedacht ik mij weer eens hoe triest Megavrouwen kunnen worden van slappe sla, dito aardappeltjes, en een ondefinieerbaar stukje vlees.  Zelfs het fruitslaatje was verpest. Het toetje zal ik u eenvoudigweg besparen.

Megadikkevrouw weet een cafeetje waar ze on-Aziatische carrotcake verkopen. Daar ga ik dus zo naartoe. Laptopje inklappen, handbagage op het karretje en de piepende elektrokarretjes  ontwijken. Megadikkevrouw kent HK Airport wel een beetje.  Bovendien wandel ik zodadelijk 10 minuten naar die beruchte carrotcake. Is vast en zeker niet genoeg om te compenseren.

Soms hebben Megavrouwen behoefte aan rebellie, zeker als ze zich onhandig manoevreren tussen superslanke Aziatische dames gehuld in spiegelende Hello Kitty Truitjes…